vrijdag 24 februari 2012

Geliefde Leider, 6de fragment


‘Nu, even over iets anders: vertel mijn generaals dat het mijn uitdrukkelijke wens is dat het aantal nucleaire tests gevoelig wordt verhoogd.’
    ‘Dat zal gebeuren, Geliefde Leider. Hoeveel verhoogd zou u het aantal willen?’
    ‘Gevoelig Kang, Gevoelig. Zo gevoelig als je rug, als ik op het kraken van je wervels moet afgaan. Buig nog eens Kang. Het geluid doet me denken aan versgemaakte popcorn. Ik hou wel van popcorn.’
    ‘Leider?’
    ‘Buig, Kang.’
De oude bediende boog zo diep hij kon, waarbij zijn rug opnieuw een krakend geluid teweegbracht.
    ‘Hah, niets zo onderhoudend als de pijn van een ondergeschikte. Bepoederd met bloemsuiker en overgoten met boter zou ik je zo kunnen opeten. Goed werk. Je mag weer rechtstaan.’
    ‘Ik… Ik kan niet Geliefde Leider. Ik denk dat er iets in mijn rug is geschoten.’
    ‘Ach, dat kunnen we niet hebben. Waggel eens naar hier.’
    De man strompelde naar voren, zijn rug halfgebogen en zo stijf als een plank, hopend dat hij niet over zijn handen zou struikelen voor hij aan het bureau van zijn meester stond. De Leider richtte zich op, een glas cognac in de hand.
    ‘Nu even heel stil blijven staan, mijn beste. Stilstaan, stilstaan, … Daar.’
    De Leider deed een stap achteruit. Het glas balanceerde nu op de rug van de dubbelgeklapte Kang, die zijn adem inhield ten einde het glas niet te doen hellen door een of andere bruuske beweging.
    ‘Zo, ik zal mijn goede inborst tonen vandaag. Als je de ziekenboeg bereikt zonder drank te spillen zal ik er persoonlijk voor zorgen dat je de best denkbare behandeling krijgt. Als er echter ook maar één drupje uit het glas ontsnapt, gebruik ik je een week lang als bijzettafel. Vooruit, en niet te snel. Ik volg je.’
    Kang snotterde van blijdschap bij een vertoon van zoveel mildheid en begon voetje voor voetje de werkkamer uit te schuifelen. Statig stapte de Leider achter hem aan, roepend in de richting van verschrikte kamermeisjes dat ze uit de weg moesten gaan om zijn trouwe bediende door te laten. Hij probeerde wat imposante houdingen uit om er zo indrukwekkend mogelijk uit te zien. Het schoot hem te binnen dat hij zich bij zijn volgende ronde door het paleis kon laten begeleiden door een escorte. Wat soldaten zouden wel volstaan, of misschien een groepje raddraaiende kapucijnaapjes met leuke hoedjes. Mao was praktisch ingesteld geweest, maar de Leider had stijl.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen